„Tancerze burzy” Jay Kristoff


Stara książka w nowym, lepszym wydaniu.

O „Tancerzach burzy” słyszałam, a nawet i więcej, bo gdzieś walają się na półce, w starym wydaniu. To było tak dawno, że nawet nie wiem gdzie ta książka może być. Pamiętam też, że nie wciągnęłam się na początku, a potem pojawiły się na horyzoncie inne książki i tym oto sposobem przestałam czytać tę pozycję i zapomniałam o niej całkowicie.
Wydawnictwo Uroboros jeszcze raz dało szansę tej serii, wydając ją w oryginalnych okładkach (chwała im za to). Skoro oni dali szansę, to i ja. 
I wiecie co?
Zastanawiam się, co pokusiło mnie kilka lat temu, żeby „Tancerzy burzy” odłożyć i o nich zapomnieć. 

Był uosobieniem mocy, ucieleśnieniem burzy, wyrzezanym z chmur dłońmi Raijina, jednym z jego dzieci, wypuszczonych, by szalały w ozonowym chaosie.”


Yukiko Kitsune po odejściu matki, została z ojcem, który pracuje dla szoguna. Mężczyzna para się myślistwem, aczkolwiek w świecie, w którym przyszło im żyć jest coraz mniej zwierząt. A tak naprawdę, to zostały tylko truposzczury. Masaru każdą wypłatę przepędza w spelunach na gry hazardowe i alkohol, a dziewczyna czuje, że już dawno straciła ojca i nigdy nie będzie mogła go odzyskać. 
Sam szogun pewnego dnia obudził się pełen ekscytacji i powiedział swojemu doradcy, iż widział arashitorę – legendarnego tygrysa gromu, które już dawno wyginęły. Mimo wątpliwości swojego doradcy, kazał napisać zwój do swojego łowczego Czarnego Lisa, aby ten upolował dla niego gryfa (arashitora to gryf). 
Yukiko wraz z otrzymanym zwojem znalazła ojca i przyjaciela oczywiście w spelunie, jednak zabrała ich stamtąd przed samym rozwiązaniem się bójki i pokazała, że dostali nowe zlecenie od szoguna. Ojciec zdecydował, że udają się w podróż na poszukiwanie bestii, a reszta zgodnie poszła za nim. 
Nikt nie przypuszczał, że legendy i opowiadania przekazywane z ust do ust będą miały szczyptę prawdy. 
Tak, samo jak nikt nie przypuszczał, że zniszczony przez lotos, który był machiną napędową całej gospodarki, świat zobaczy jeszcze raz, na własne oczy Tancerza Burzy. 

Japonia! Steampunk! GRYFY! 
Nic więcej nie potrzebuję, żeby być w pełni szczęśliwą osobą!

Czasami nie dostajemy tego, na co zasługujemy. Gramy kartami, które nam dano, zamiast marudzić i tęsknić za czymś innym.”


Jestem fanem Kraju Kwitnącej Wiśni i przeczytałam cały ogrom książek, które dzieją się w feudalnej Japonii. Każda z nich podobała mi się jeszcze bardziej, niż poprzednia, ale to co zrobił Jay Kristoff przechodzi wszystkie moje marzenia. 
Połączyć szogunat, samurajów ze steampunkiem, to magia. A dodając do tego moje ulubione stworzenia, jakie świat mógł wymyślić, czyli gryfy to już całkiem miód malina. 
Na początek warto wspomnieć o słowniczku, który został umieszczony na końcu, z tego co słyszałam, jednym pasuje taka forma wyjaśnienia pojęć, inni woleliby przypisy na dole stron. Przeglądnęłam ten słowniczek, kiedy skończyłam książkę, bo nie potrzebowałam sprawdzać pojęć podczas lektury i muszę przyznać, że bardzo dobrze, że jest, ale szkoda, że został podzielony na działy (broń, ubrania, pojęcia ogólne), zamiast być alfabetyczny. Wydaję mi się, że znacznie szybciej można byłoby znaleźć w nim potrzebne słowo, niż szukać działami.

Poza wspomnianymi wcześniej Masaru i Yukiko mamy tutaj całą masę (dosłownie) bohaterów. Co więcej, każdy z nich odgrywa swoją rolę i dość często, są to sytuacje mające wpływ na dalszą fabułę. Mimo że Yukiko jest główną bohaterką tej serii to Kristoff nie zaniedbał pozostałych postaci i rozwinął je w bardzo dużym stopniu. Do tego latające statki, niczym z (World of Warcraft), ludzie, którzy są w większy stopniu maszynami, niż ludźmi i te cudowne (o których marzę od dziecka) gogle steampunkowe! Boże, jak dobrze czytało mi się tę książkę to Wy nawet nie macie zielonego pojęcia.

Muszę przyznać, że przez pierwsze dziewięć rozdziałów byłam zmęczona. To co się działo, nie było może jakoś strasznie nudne, ale nie ponosiło, ani nie wciągało. W dziesiątym rozdziale jednak weszłam mocno w cały ten świat, a potem nie mogłam się oderwać od lektury, dopóki moje oczy nie powiedziały mi „potrzebujemy odpocząć”. 
Świat stworzony przez Kristoffa pochłonął mnie całkowicie i cieszę się, że mam drugi tom na półce, a trzeci zapowiedziany jest niebawem, bo mogłoby być ciężko. 

Śmierć jest łatwa. Każdy potrafi rzucić się na stos i zostać szczęśliwym męczennikiem. Prawdziwa próba to znieść cierpienie, które towarzyszy poświęceniu.”

Opisy całego świata oraz walk rozbudzają wyobraźnię. Autor stara się pokazać czytelnikowi wszystko co widzi bohaterka, czasami miałam wrażenie, że patrzę oczami Yukiko na cały jej kraj, pełen zakłamania i smogu. Walki są barwne i mimo że rozpisane naprawdę dokładnie, ani na chwilę nie nudzą. A sama końcówka książki to istny majstersztyk. Kristoff postawił sobie poprzeczkę bardzo wysoko i jestem ciekawa, czy w drugim tomie będzie potrafił ponieść ją jeszcze wyżej. Chociaż po lekturze „Illuminae” mam wrażenie, że „Tancerze burzy” to była tylko rozgrzewka. 


Zdecydowanie polecam! Podpisuję się rekami i nogami pod tą książką, albo w sumie nawet pod całą serią. Jestem oczarowana, zakochana i nie mogę się doczekać, co będzie dalej. Musicie mi wybaczyć te „ochy” i „achy”, ale mi do szczęścia dużo nie potrzeba, a jak w książce fantasty widzę gryfa, to mój uśmiech robi się szeroki jak u Jokera z Batmana. „Tancerze burzy” to pozycja, która wciągnie Was, jeżeli tylko dacie jej szansę, pochłonie w całości i wypuści dopiero jak zamkniecie słowniczek. Możecie rezerwować cały dzień na czytanie, bo nie będziecie mogli się oderwać.

Istnieje miejsce i czas, gdzie i kiedy zaczynają się wszystkie końce. Jeśli nie tutaj, to gdzie? Jeśli nie teraz, to kiedy?”

Za egzemplarz do recenzji serdecznie dziękuję wydawnictwu

Po drugiej stronie okładki

7 komentarzy:

  1. Uwielbiam tę książkę! 💕 Drugi i trzeci tom już do mnie idą.

    OdpowiedzUsuń
  2. Ech tam, kurde, mnóstwo książek ma słowniczki na końcu - przypisy to przypisy, nie powinny służyć do wyjaśniania pojęć utworzonych na potrzeby książki, a jeśli są to definicje rzeczywiście istniejących rzeczy/wydarzeń/nazw/osób to wciąż przypisy niekoniecznie są dobrym miejscem, aby to umieścić. :P

    OdpowiedzUsuń
  3. Mój brat kupił sobie obie części już dawno temu, ale jakoś tak nie miałam kiedy do nich usiąść. Chyba teraz to przyspieszę. :)

    OdpowiedzUsuń
  4. Książkę już od jakiegoś czasu mam na oku, bo bardzo lubię japońskie klimaty :)

    OdpowiedzUsuń
  5. Właśnie czytam i jaram się jak mała dziewczynka na widok szczeniaczka. ;) :D

    OdpowiedzUsuń
  6. Cały czas się waham. Taki szum jest wokół tej książki. Twoja recenzja (jak masa innych) zdecydowanie zachęca, ale nie jestem przekonana, czy japońskie klimaty to coś dla mnie :D

    Może kupię jak będzie jakaś promocja :D

    OdpowiedzUsuń