Kto zabił?
Wydawnictwo Non Stop Comics wydaje dużo komiksów jednotomowych, które zawsze mnie kuszą. Dlaczego? Bo to idealne komiksy na godzinkę na wieczór i można oderwać się od wszechobecnych ekranów.
„Klub Blaszanej Puszki” to właśnie jeden z tych komiksów, które wciągają od pierwszego kadru.
FABUŁA
Johnny Moore urodził się z rozszczepem kregosłupa. Poruszał się o kulach, ale zawsze chciał odnaleźć sposób, aby móc normalnie funkcjonować. Wraz z paczką przyjciół, w których byli enuzjaści fizyki i technologii opracowali projekt egzoszkieletu, który miał pomóc osobom z niepełnosprawnościami. Johnny testował wszystko na sobie i końcem końców udało mu się nie tylko poruszać samodzielnie, ale też założyć świetnie rozwijającą się firmę, która zajmowała się budować egzoszkieletów. W sekrecie stworzył też tajny projekt o nazwie CALIBURN, który miał służyć do obrony.
Pewnego dnia Johnny zostaje znaleziony martwy. Wszystko wskazuje na morderstwo. Kasia, jego bliska koleżanka ze szkoły razem z ekipą reszty przyjaciół postanawiają dowiedzieć się kto zabił ich kumpla.
Prawda może być o wiele bardziej zawiła, a już na pewno zaskakująca.
OPRAWA GRAFICZNA
Pod względem graficznym najlepiej wypadają sceny obyczajowe. Kadry są szczegółowe i narysowane prawie realistycznie. Wszystko jednak traci swój urok, kiedy wchodzimy w sceny, gdzie używane są pancerze. Tutaj brakuje detalu. Bardzo dużo detalu. Nie jest to brzydkie, ale gdyby historia miała więcej szczegółów także podczas scen akcji to byłoby na czym zawiesić oko.
Rzeczą, która niezmiennie cieszy moje oko jest mała ilość tekstu w dymkach, przez co oczy nie dostają oczopląsu. Momentami jest tu dużo dymków w kadrze, ale w mojej opinii lepiej mieć dużo dymków i mało tekstu, niż ścianę tekstu w jednym dymku. Ale to już kwestia indywidualna, każdego komiksiarza.
OPINIA OGÓLNA
„Klub Blaszanej Puszki” to historia o bohaterze dnia codziennego, którego życie chciało wykorzystać bardziej, niż wziąć to, co ten chciał mu dać. Właśnie takim bohaterem jest Moore, który dzięki egzoszkieletowi pomógł wielu osobom z niepełnosprawnościami, aby mogły normalnie funkcjonować, a jego życie zostało skończone zbyt brutalnie i zbyt szybko. Przez co? Oczywiście, że przez pieniądze i technologię.
Projekt CALIBURN był dzieckiem Moore'a. Dzieckiem, nad którym pracował bardzo długo. Metalowy pancerz miał służyć do obrony. Niestety ów pancerz zniknął wraz z zabójstwem Moore'a a jakby tego było mało, ktoś wykorzystuje go do celów zupełnie odwrotnych, niż te, do których został stworzony.
W komiksie spotykamy się ze wszystkimi przyjaciółmi głównego bohatera, którzy chcą sprawiedliwości i prawdy. Szybko okazuje się, że wpadają w wir intryg wielkich korporacji, które jak to zwykle bywa chcą wszystko mieć dla siebie za horrendalnie wysokie pieniądze.
Okazuje się też, że sam Johnny był o wiele sprytniejszy, niż ktokolwiek mógłby pomyśleć.
„Klub Blaszanej Puszki” to komiks, który wciągnął mnie od pierwszego kadru. Przeczytałam go jednym tchem, bo koniecznie chciałam wiedzieć, jaki będzie jego koniec. Peter Warren skutecznie dawkuje sekrety w fabule, które napędzają do dalszego czytania. Całe szczęście, że mamy wszystkie zeszyty w jednym tomie. Nie należę do cierpliwych ludzi, szczególnie, kiedy akcja toczy się szybko, tak jak tutaj.
Podobało mi się, mimo drobnych uwag. Poruszone zostały tutaj różniste zagadnienia, z jednymi poradzono sobie lepiej, z innymi gorzej, ale sam pomysł na fabułę jest naprawdę oryginalny i doprowadzony do postaci komiksu w sposób wciągający. Zdecydowanie polecam.
